تقویت بازارهای سرمایه در اقتصادهای نوظهور: دو موضوع کلیدی که G20 نباید از دست بدهد

دستور کار برای وزیران دارایی G-20 و جلسه فرمانداران بانک مرکزی در این هفته در سیدنی بر دو موضوع متمرکز است: ترویج رشد اقتصادی و اشتغال قوی تر و تبدیل شدن اقتصاد جهانی. رهبران G-20 به رسمیت شناخته اند که گسترش و تقویت بازارهای سرمایه در کشورهای در حال توسعه برای این اهداف بسیار مهم است و کشورهای عضو این موضوع را به عنوان یک موضوع اولویت برای بحث و گفتگوهای خود معرفی کرده اند.

چرا؟به طور گسترده ای درک می شود که بازارهای سرمایه قوی تر و عمیق تر می توانند به بسیج پس انداز داخلی و حمایت از تخصیص کارآمد منابع ، افزایش سرمایه گذاری و رشد کمک کنند. علاوه بر این ، در دسترس بودن بیشتر سرمایه داخلی ، در سررسید طولانی تر و به ارز محلی ، اقتصادهای نوظهور را در برابر شوک های مالی خارجی آسیب پذیر می کند. اما در حالی که پیشرفت هایی وجود داشته است ، بازارهای سرمایه در اکثر بازارهای نوظهور و توسعه اقتصادهای در حال توسعه غیرقانونی و توسعه نیافته اند.

تحقیقات زیادی در مورد عواملی که بازارهای سرمایه رشد را تسهیل می کند ، از جمله توسط خود G-20 وجود دارد. اما دو نکته مهم وجود دارد که G20 نباید از دست بدهد. اول ، پیش شرط های توسعه بازار سرمایه ، که من در مقاله BIS اخیر به چهار ستون گروه می شوم ، به هم وابسته هستند: شکنندگی در هر ستون واحد باعث تضعیف دیگران می شود. همه ستون ها به همان اندازه مهم و ضروری هستند. دوم ، حتی اگر تمام شرایط لازم وجود داشته باشد ، این ممکن است برای کشورهای در حال توسعه برای دستیابی به تاب آوری مورد نظر در برابر شوکهای خارجی نامطلوب کافی نباشد. از آنجا که این اقتصادها هنوز توانایی صدور دارایی های امن بین المللی را ندارند.

شرایط لازم برای توسعه بازارهای سرمایه

چهار ستون برای توسعه بازارهای سرمایه عبارتند از: 1) ثبات کلان اقتصادی ، 2) سیستم های بانکی صدا ، 3) چارچوب های نهادی جامد و 4) تنظیم و نظارت کافی. این مثالها نشان می دهد که چرا هر چهار ستون به هم وابسته هستند:

• مقررات مربوط به توسعه بازارهای سرمایه (ستون 4) در صورت عدم حمایت از یک چارچوب نهادی محکم که از حقوق سرمایه گذاران و طلبکاران محافظت می کند ، نمی تواند مؤثر باشد. آسیای جنوبی ، خاورمیانه و شمال آفریقا و آمریکای لاتین که سایر نقاط جهان را در اقدامات برای حل و فصل شرکت های ورشکسته نیز ردیابی می کنند ، همچنین دارای کمترین بازارهای سرمایه هستند.
• در کشورهایی که ناپایداری اقتصادی دارند (ستون 1) ، سیستم های قضایی ضعیف (ستون 3) و/یا سیستم های بانکی شکننده (ستون 2) ، حتی یک قانون ورشکستگی به خوبی طراحی شده (ستون 4) امکان بازسازی منظم شرکت ها در پریشانی را فراهم نمی کندبشرانحلال بنگاهها - حتی با قیمت فروش آتش سوزی - انتخاب ترجیحی طلبکاران خواهد بود ، زیرا آنها احتمال بسیار کمی برای بازیابی سرمایه گذاری های خود دارند ، شاید به دلیل عدم اعتماد به مدیریت کلان اقتصادی کشور یا چارچوب نهادی.
• هیچ مقررات بازار سرمایه ، حتی اگر مؤثر باشد (ستون 4) ، نمی تواند در دسترس بودن نقدینگی (بسیار مورد نیاز برای عملکرد بازارهای سرمایه) ارائه شده توسط بانک های صوتی (ستون 2) باشد.
• آزاد سازی قوانین سرمایه گذاری خارجی صندوق های بازنشستگی خصوصی (ستون 4) در کشورهایی که فاقد ثبات کلان (ستون 1) و ثبات مالی (ستون 2) هستند ، ممکن است در صورت شوک نامطلوب جریان سرمایه را تشدید کند. به نظر من ، شیلی از دنباله مناسب پیروی کرد: کنترل سرمایه گذاری در اوراق بهادار خارجی به تدریج از آنجا که محیط های اقتصادی ، نظارتی و نهادی قدرت به دست می آورد ، به تدریج برداشته شد.

محدودیت طولانی مدت برای مقاومت در برابر بازارهای سرمایه داخلی

با این حال ، چهار ستون در حالی که کاملاً ضروری است ، کافی نیست. تجربه بین المللی نشان داده است که حتی اگر همه ستون ها در کشورهایی قرار داشته باشند که توانایی صدور دارایی های ایمن شناخته شده بین المللی را ندارند ، تمایل به بازارهای سرمایه محلی کم عمق و کم نظیر دارند. سرمایه گذاران به طور طبیعی دارایی هایی را که نقدینگی را در مواقع بد حفظ می کنند ترجیح می دهند. فقط تعداد معدودی از این دارایی های ایمن در جهان وجود دارد: اوراق بهادار دولتی از کشورهایی که ارزهای سخت (به عنوان مثال بسیار نقدینگی ، بین المللی) را صادر می کنند. خزانه های ایالات متحده در صدر لیست قرار دارند. در طول بحران مالی جهانی ، ابزار عدالت و اوراق قرضه در بازارهای نوظهور نقدینگی را از دست داد و قیمت ها فروپاشید.

در اینجا جایی است که G-20 وارد می شود. با توجه به اهمیت بسیار مهم توانایی صدور دارایی های ایمن-و تعداد محدودی از چنین دارایی های موجود-با توجهدر سطح کشوردر صورت لزوم ترتیبات چند جانبه برای تأمین نقدینگی در این بازارها لازم است. در حالی که برخی از ابتکارات مانند خط اعتباری انعطاف پذیر صندوق بین المللی پول می توانند به نوعی کمک کنند (اگرچه به روش غیرمستقیم) ، آنها کافی نیستند. کارهای بیشتری باید انجام شود. G-20 به طور منحصر به فرد برای شروع فرایند ، از طریق دستورالعمل های مربوط به صندوق بین المللی پول و سایر مؤسسات چند جانبه که در آن کشورهای G-20 به طور موثری عکس می گیرند ، قرار گرفته است.

سلب مسئولیت

پست های وبلاگ CGD بازتاب نظرات نویسندگان ، با ترسیم تحقیق و تجربه قبلی در زمینه های تخصصی خود. CGD یک سازمان غیرحزبی و مستقل است و مواضع نهادی را به خود اختصاص نمی دهد.