200 سال از بازار سهام ایالات متحده در یک نمودار

دوره مبادله اولین تلاش برای تجزیه بازار سهام در سال 1811 هنگامی که پوشش سهام خود را گسترش داد ، شامل سهام دیگری غیر از سه خواهر ، بانک انگلیس ، سهام دریای جنوبی و شرکت هند شرقی بود که بر این کشور حاکم بودند. بازار سهام انگلیسی در دهه 1700.

بیست اوراق بهادار در دوره مبادله از سال 1747 تا 1811 به عنوان یک گروه ذکر شد. در اول ژانویه 1811 ، پوشش به دو صفحه گسترش یافت و سهام به بخش های مختلف تقسیم شد: کانال ها ، اسکله ها ، اطمینان ، کار آب و شرکت های متفرقه. در 30 اوت 1811 ، راه آهن آهن به عنوان یک بخش از جمله راه آهن سوری ، چلتنهام و سورن و وای آهن اضافه شد. تا سال 1845 3 راه آهن بلکه 244 راه آهن وجود نداشت.

معادن ، پل ها و مؤسسات ادبی در سال 1817 اضافه شد. شرکت های گاز ، نور و کک در سال 1819 طبقه بندی جداگانه ای دریافت کردند و تا سال 1825 ، دوره مبادله 11 بخش داشت: کانال ها ، اسکله ها ، اطمینان ، پل ها ، کارهای آب ، مؤسسات ادبی، معادن ، شرکت های چراغ گاز و شرکت های کک ، جاده ها ، راه آهن آهن و متفرقه به عنوان مؤلفه های اصلی بازار سهام انگلیس. به اندازه کافی عجیب ، در سال 1825 11 بخش وجود داشت زیرا امروز 11 بخش در سیستم GICS وجود دارد.

با تکامل بازار سهام ، طبقه بندی بخش نیز چنین شد. راه آهن بیش از 80 ٪ از بازار سهام را تا اواسط دهه 1800 نشان می داد. هنگامی که شاخص های بازار سهام در دهه 1800 معرفی شد ، دو نوع شاخص ، راه آهن و صنعتی وجود داشت. با گذشت زمان بخش های دیگری معرفی شدند و در سال 1999 ، MSCI و S& P سیستم طبقه بندی صنعت جهانی (GICS) را ایجاد کردند که بازار سهام را به 10 بخش کاهش داد. از آن زمان ، املاک و مستغلات تعداد بخش ها را به 11 نفر افزایش داده و ارتباطات از راه دور به ارتباطات تبدیل شده است. چه کسی می داند که GICS از 10 سال دیگر به نظر می رسد.

بخش های ایالات متحده 1800 تا 2018

آنها می گویند یک تصویر هزار کلمه ارزش دارد ، و مطمئناً در مورد تصویر زیر صادق است. در واقع ، شاید 3000 کلمه ارزش داشته باشد. این نمودار تکامل 12 بخش GFD را نشان می دهد که اقتصاد آمریکا را طی 200 سال گذشته تشکیل می دهند. در دهه 1800 ، شرکت های دارایی و حمل و نقل ها تا حد زیادی بر بازار سهام حاکم بودند ، اما از دهه 1880 ، سایر بخش ها در اندازه رشد کردند و از طریق امور مالی و حمل و نقل تا امروز حمل و نقل را نشان می دهند که بخش کوچکی از کل سرمایه گذاری بازار سهام را نشان می دهد کهGICS حتی آن را به عنوان یک بخش تشخیص نمی دهد.

داده های مالی جهانی 12 بخش را به جای 11 سال می شناسد. به دلیل اهمیت تاریخی حمل و نقل ، GFD با حمل و نقل به عنوان یک بخش جداگانه رفتار می کند ، نه به عنوان بخشی از بخش صنعت. از کانال ها گرفته تا راه آهن گرفته تا خطوط هوایی ، حمل و نقل ها بخش مهمی از بازار سهام بوده اند و همیشه خواهند بود. نمودار زیر سرمایه گذاری هر بخش را بر اساس سهام موجود در پایگاه داده سهام ایالات متحده نشان می دهد.

دارایی، مالیه، سرمایه گذاری

در سال 1791 ، امور مالی تنها بخش ذکر شده در بورس به عنوان بانک ها و سپس شرکت های بیمه توسط سرمایه گذاران تأمین می شد. برای 50 سال اول وجود بازار سهام ، امور مالی بازار سهام بود. تا سال 1836 هنگامی که بانک دوم ایالات متحده منشور خود را از دست داد ، بانک ایالات متحده به عنوان یک شرکت غول پیکر در بین دریای مین ها بود.

بانک ها و شرکت های بیمه پس از از دست دادن منشور ایالات متحده در سال 1836 ، به رشد خود ادامه دادند ، اما با سرعت کمتری نسبت به سایر بخش ها ، به ویژه حمل و نقل ، و امور مالی توسط جنگ داخلی به 20 ٪ از بورس سهام کاهش یافت. امور مالی 20 ٪ سهم خود را تا زمان رکود بزرگ در هنگام فروپاشی بخش بانکی و محدودیت های شدید دولت برای بانک ها پس از دهه 1930 حفظ کرد و بخش مالی را به حدود 10 ٪ از کل سرمایه ها تا دهه 1960 کاهش داد.

با شروع دهه 1980 ، دولت به بانکها اجازه داد تا از خطوط دولتی عبور کنند ، تجارت خود را گسترش دهند و صنعت را به جای هزاران بانک کوچک در تعداد کمی از بنگاه های بزرگ تثبیت کنند. بانکداری واحد که در آن یک بانک مجاز به داشتن یک مکان فیزیکی در کشور بود ، لغو شد. بخش دارایی تا زمانی که بیش از 20 ٪ از کل سرمایه سهام بورس در سال 2008 به دست آورد ، افزایش یافت که بحران مالی به اندازه آن رسید و به اندازه آن کاهش یافت. با این وجود ، بانک ها و شرکت های بیمه از سال 2008 سهم 20 ٪ از بورس سهام خود را حفظ کرده اند و احتمالاً برای مدتی این کار را انجام می دهند.

حمل

در دهه 1800 ، حمل و نقل مهمترین بخش بورس سهام بود. امروزه حمل و نقل پاورقی است و وضعیت خود را به عنوان یک بخش از دست داده است. با این وجود ، از آنجا که حمل و نقل تاریخی اکثریت بازار سهام را نشان می دهد ، GFD به آنها وضعیت بخش داده است.

در ابتدا ، چرخ های و کانال ها وجود داشت. فقط تعداد معدودی از tupikes بیش از 1 میلیون دلار سرمایه داشتند و برخلاف انگلستان ، کانال ها قادر به اتصال رودخانه های کشور برای تهیه یک سیستم حمل و نقل ملی نبودند.

آغاز واقعی رشد حمل و نقل در سال 1828 بود که راه آهن بالتیمور و اوهایو به وجود آمد. ایالات متحده با زمین پوشانده شده بود و راه آهن می توانست به جایی برود که هیچ کانال نتواند به آن برسد. در نتیجه ، از جنگ داخلی تا سال 1900 ، راه آهن بیش از نیمی از سرمایه گذاری بازار سهام ایالات متحده را نشان می داد. از آنجا که بیشتر بانک ها و شرکت های بیمه بدون نسخه معامله می شدند ، راه آهن بیش از 80 ٪ از معاملات را در بورس اوراق بهادار نیویورک نشان می داد. راه آهن نه تنها اقتصاد آمریکا را متحول کرد بلکه بازار سهام را دگرگون کرد. سهام راه آهن آمریکا در لندن ، پاریس ، آمستردام و سایر بورس ها با سرمایه گذاری اروپایی ها در "بازار نوظهور" آمریکا معامله شد. هیچ وقت دیگر هیچ صنعتی بر نحوه انجام راه آهن در دهه 1800 بر بازار سهام مسلط نخواهد شد.

هنگامی که راه آهن های بین قاره ای ساخته شد ، تعداد کمی از شبکه راه آهن که کشور را متلاشی می کند ، اضافه شد و هنگامی که این خودرو به دنیا آمد ، سهم راه آهن از بازار سهام فقط می تواند کوچک شود. بیشتر تراموا های محلی توسط دولت های محلی به دست آمد ، اما راه آهن ملی در دست خصوصی باقی مانده است.

در کشورهای اروپایی ، راه آهن ملی شد. راه آهن های بلژیک توسط ایالت ساخته شده است ، راه آهن آلمان در دهه 1870 و انگلیس در سال 1947 ملی شد. اگرچه خدمات مسافر از طریق Amtrak ملی شده است ، اما راه آهن همچنان بخش مهمی از حمل و نقل در ایالات متحده است ، مانند شرکت های هواپیمایی و کامیون ها ، اما حمل و نقل خواهد بودهرگز وضعیت خود را به عنوان یک بخش غالب در اقتصاد آمریکا بازیابی نکنید.

خدمات رفاهی

برنامه های کاربردی نقش مهمی در اقتصاد آمریکا داشته اند. اگرچه ترامواهای محلی اغلب به عنوان یک ابزار مورد استفاده قرار می گرفتند ، ما با تراموا به عنوان یک شرکت حمل و نقل رفتار می کنیم. شرکت های مخابراتی مانند AT& T و Weste Union بخشی از برنامه های Dow Jones در دهه 1930 بودند ، اما این شرکت ها در GFD در بخش ارتباطات قرار دارند.

برنامه های کاربردی تا دهه 1920 نماینده اقتصاد آمریکا بود. هزاران شرکت آب و برق محلی در سراسر کشور مورد توجه قرار گرفتند ، اما در دهه 1920 ، شرکت های دارای شرکت های بزرگ برای ایجاد شرکت های بزرگی که رونق بازار سهام دهه 1920 را به وجود آورد ، جذب شدند. تراموا به برنامه هایی که قدرت ، حمل و نقل و تلفن را به جوامع محلی فراهم می کردند ، جذب شدند.

هنگامی که بازار سهام در دهه 1930 سقوط کرد ، بسیاری از شرکت های نرم افزاری تحت فشار قرار گرفتند و آنها فرو ریختند. دولت شروع به تنظیم آب و برق کرد و اندازه آنها به بخش مدیریت شده اقتصاد آمریکا کاهش یافت. از آنجا که آب و برق تنظیم می شود ، بعید است که آنها در آینده سهم بازار زیادی کسب کنند.

صلاحیت مصرف کننده

رشد اولیه بخش اختیاری مصرف کننده ناشی از تأسیس کارخانه های تولید منسوجات در نیو انگلستان بود. میلز از قدرتی که رودخانه هایی برای هدایت اسپیندل هایی که برای بقیه کشور تولید می کردند ، استفاده کردند.

تنها پس از سال 1900 بود که بخش اختیاری مصرف کننده دوباره شروع به رشد کرد زیرا اتومبیل ها شروع به حمل و نقل شخصی کردند و فروشگاه های خرده فروشی بزرگی مانند سیر جایگزین مغازه های محلی شدند که مردم با آنها بزرگ شده بودند. مصرف کننده عمدتاً در دهه 1920 متولد شد و از دهه 1920 10-15 ٪ از بازار سهام آمریکا باقی مانده است.

همچنین لازم به یادآوری است که بخش خوبی از سهام اختیاری مصرف کننده به بخش ارتباطات منتقل شده است. از آنجا که اینترنت ارتباطات را تغییر داده است تا آنها را به چیزی تبدیل کند که می تواند به جای خریداری در وینیل یا در یک تئاتر دیده شود ، ارتباطات به خودی خود تبدیل شده است. به همین دلیل ، اختیاری مصرف کننده بعید است با گذشت زمان رشد کند.

مشاور املاک

املاک و مستغلات هرگز بخش مهمی در بازار سهام آمریکا نبوده است. بیشترین رشد آن در 20 سال گذشته رخ داده است زیرا اعتماد سرمایه گذاری در املاک و مستغلات به روشی کارآمد برای مدیریت املاک تبدیل شده است.

با این وجود ، به عنوان یک بخش ، GFD داده هایی برای املاک و مستغلات به دهه 1830 دارد. بسیاری از سرمایه گذاران با املاک و مستغلات به عنوان یک کلاس دارایی سرمایه گذاری جداگانه از سهام ، اوراق قرضه و صورتحساب رفتار می کنند و با حباب در املاک و مستغلات که در دهه 2000 رخ داده است ، به عنوان یک کلاس دارایی که در قرن بیستم وجود نداشت ، علاقه به املاک و مستغلات وجود دارد. بشر

مشکل ردیابی املاک و مستغلات به عنوان یک کلاس دارایی این است که ملک آنقدر متنوع و فردگرایانه است که تعداد کمی از کیفرخواست قابل اعتماد از بازده به املاک و مستغلات وجود دارد. با این حال ، شرکت های سرمایه گذاری در املاک و مستغلات از دهه 1830 در بورس سهام ذکر شده اند و آنها می توانند بینش های ارزشمندی را برای بازده املاک طی 180 سال گذشته ارائه دهند. املاک و مستغلات به عنوان یک بخش بورس اوراق بهادار می تواند بینش هایی را ارائه دهد که شاخص ها از فروش املاک در کنار هم قرار می گیرند ، قادر به تصرف نیستند.

صنعت

شرکت های صنعتی کالاهایی را برای سایر مشاغل تولید می کنند ، نه برای افراد. هنگامی که میانگین صنعتی داو جونز در سال 1896 به دنیا آمد ، صنعت ها شامل همه چیز غیر از امور مالی ، حمل و نقل و آب و برق بودند. نیویورک تایمز دو شاخص ، راه آهن و صنعت داشت. داو جونز سه مورد داشت و در دهه 1920 برنامه های کاربردی را اضافه کرد. با گذشت زمان ، "صنعتی" به بخش هایی تقسیم شده است که 100 سال پیش وجود نداشته اند. سهام مصرف کننده ، مواد و انرژی ، مراقبت های بهداشتی و فناوری اطلاعات به عنوان بخش های جداگانه رفتار می شود و سهام صنعتی عمدتاً شرکت هایی هستند که کالاهایی را برای سایر مشاغل تولید می کنند. این صنعت شامل ماشین آلات ، تجهیزات برقی ، هوافضا و خدمات تجاری است.

بخش صنایع تا دهه 1920 با افزایش شرکت ها برای تولید ماشین آلات بزرگ برای اقتصاد رو به رشد آمریکا رشد کرد. در طی 100 سال گذشته ، سهام صنعتی سهم خود را از سرمایه گذاری بازار حفظ کرده است.

در واقعیت ، صنعتی در طی 100 سال گذشته به رشد خود ادامه داده است. IBM در گذشته یک شرکت صنعتی در نظر گرفته شده بود اما اکنون بخشی از بخش فناوری اطلاعات است که در سالهای زیادی در قرن بیست و یکم بزرگترین بخش در بورس سهام است.

مواد

بخش مواد ورودی هایی را که سایر بخش ها برای تولید خروجی های خود استفاده می کنند ، فراهم می کند. در بیشتر قرن بیستم ، مواد یکی از بزرگترین بخش های اقتصاد به عنوان آهن و فولاد بود ، مواد شیمیایی و معدن ورودی های خام را که صنایع این کشور برای تبدیل این مواد اولیه به خودروها و سایر کالاهایی که مصرف کنندگان می خواستند استفاده می کرد ، فراهم کرد.

در قرن بیست و یکم ، با افزایش مالکیت و خدمات معنوی ، مواد کاهش یافته اند و احتمالاً این روند برای بقیه قرن خواهد بود. با حرکت اقتصاد برای تکیه بیشتر به فناوری اطلاعات و اتومبیل های خودمختار ، مواد همچنان به ستون فقرات اقتصاد آمریکا ارائه می دهند.

مگسهای مصرف کننده

جالب است که در تضاد اصلی مصرف کننده با سهام اختیاری مصرف کننده باشید. استیپل های مصرف کننده تا دهه 1890 تقریباً هیچ تاثیری در بورس سهام نداشته اند زیرا بسیاری از مردم کشاورزان تولید کننده مصرف کننده خودشان بودند و این بخش توسط شرکت های در مقیاس بزرگ که کالاهای مصرفی را به میلیون ها نفر از افراد شاغل در صنایع دیگر ارائه نمی دادند ، به دست نیامده است.

امروزه تقریباً تمام مواد غذایی و نوشیدنی توسط کنگلومرهای بزرگ تولید می شوند و بخش نسبتاً ثابت از کل تولید را نشان می دهند. نقش اصلی مصرف کننده بعید است که در قرن بیست و یکم به یک دلیل خوب تغییر کند ، آنها جزء اصلی هستند و هرچه مردم ثروتمندتر می شوند ، استیپل ها سهم در حال رشد از کل هزینه ها را نشان می دهند. این روند بعید است که تغییر کند.

انرژی

انرژی یکی از بی ثبات ترین بخش های موجود در بورس سهام آمریکا بوده است و در صورت کوتاه بودن منابع انرژی بر آن حاکم است و قیمت انرژی نیز افزایش می یابد و در هنگام فروپاشی قیمت انرژی به دلیل افزایش بیش از حد کاهش می یابد.

تا دهه 1860 ، زغال سنگ منبع اصلی انرژی برای کشور بود. کانال دلاور و هادسون برای انتقال زغال سنگ از پنسیلوانیا به شهر نیویورک و بقیه کشور ساخته شده است. اما رشد واقعی در بخش انرژی با کشف نفت در پنسیلوانیا و صدها شرکت پدیدار شد. از بین این شرکت ها ، استاندارد نفت به بزرگترین گروه تبدیل شد و تا سال 1890 ، نفت استاندارد بزرگترین شرکت در جهان بود. علی رغم اینکه در سال 1913 شکسته شد و در حال تحول برای تبدیل شدن به exxonmobil است ، نفت استاندارد یکی از بزرگترین شرکت های جهان است.

در طول قرن بیستم ، انرژی یکی از بزرگترین بخش های اقتصاد ، راه آهن و امور مالی در دهه 1920 بود. تنها دوره زمانی که انرژی در بورس سهام خود را از دست داد ، در دهه 1990 بود که قیمت نفت از نظر واقعی به قیمت قبل از عمل خود فرو ریخت ، اما با افزایش اقتصاد چین و قیمت نفت به بیش از 100 دلار در هر بشکه افزایش یافت.، ExxonMobil بار دیگر به بزرگترین شرکت جهان تبدیل شد.

با فروپاشی قیمت نفت پس از رکود اقتصادی بزرگ ، رشد شکستگی و چشم انداز انرژی پاک در آینده ، سهم انرژی از بازار سهام آمریکا کاهش یافته است ، اما دلیل کمی برای این باور وجود دارد که این باور نخواهد داشتبخش بی ثبات ترین قرن بیست و یکم.

ارتباطات

به عنوان یک بخش ، ارتباطات علاوه بر این اخیر است. تا همین اواخر ، رسانه ها بخشی از بخش اختیاری مصرف کننده بودند ، اما با این امکان که می توانید تقریباً هر رسانه ای را به خانه خود وارد کنید ، ارتباطات و سرگرمی ها در یک بخش واحد ادغام شده اند.

ارتباطات به عنوان یک بخش جداگانه در بازار سهام آمریکا در دهه 1860 متولد شد که کابل ها در اقیانوس ها گذاشته شدند ، تلگراف هایی که در سراسر کشور امتداد داشتند و راه آهن خدمات صریح را قادر می سازد تا به هر قسمت از کشور برسند. تلفن ها تا دهه 1920 جایگزین خدمات اکسپرس شدند.

بخش ارتباطات طی 150 سال گذشته افزایش یافته است زیرا قیمت ارتباطات به طرز چشمگیری کاهش یافته است. افزایش تقاضا کاهش قیمت را جبران کرده است. من می توانم به عنوان کودکی که منتظر ساعت 5 بعد از ظهر یا 11 بعد از ظهر است ، به یاد بیاورم تا یک تماس تلفنی برقرار کند و از نرخ تلفن پایین که برای تماس های تلفنی از راه دور در ساعات خاموش غالب بود ، استفاده کنم. اکنون هیچ فرقی نمی کند که چه زمانی تماس می گیرید یا اینکه یک تماس محلی برقرار می کنید یا یک تماس از راه دور.

AT& T بزرگترین شرکت در ایالات متحده بین دهه های 1920 و 1960 بود ، و حتی اگر AT& T دیگر این عنوان را در اختیار نداشته باشد ، سایر شرکت ها ارتباطی را ارائه می دهند که ما حتی 100 سال پیش رویای آن را نداریم. و چه کسی می داند تا پایان این قرن چه چیزی در دسترس خواهد بود؟

GFD شاخص های خود را دوباره محاسبه کرده است تا کلیه شرکتهای ارتباطی ، نه فقط ارتباطات از راه دور ، در این بخش از دهه 1860 تا 2010 را شامل شود. همانطور که مشاهده می شود ، سهم ارتباطات از بازار سهام در طی 150 سال گذشته به طور مداوم رشد کرده است و با کاهش هزینه های ارتباطی ، خود را تغییر می دهد. این روند برای ده ها سال ادامه خواهد یافت.

فناوری اطلاعات

دو بخش در قرن بیستم متولد شدند ، فناوری اطلاعات و مراقبت های بهداشتی ، و هر دو به طور پیوسته در اندازه رشد کرده اند. البته ، فناوری اطلاعات در ابتدا بخشی از بخش صنعت بود ، اما از آنجا که رایانه ها به تدریج اقتصاد را به دست گرفته اند ، آنها به بخش خودشان تبدیل شده اند زیرا فناوری اطلاعات تا حد زیادی رشد بازار سهام را طی چند دهه گذشته هدایت کرده است.

آنچه واقعاً رشد فناوری اطلاعات را به وجود آورد ، ترانزیستورها و نیمه هادی ها بود که امکان انتقال ، محاسبه و ذخیره اطلاعات را به روش هایی که انسان نمی توانستند خودشان نتوانند انجام دهند. S& P 500 و کل بورس سهام مانند امروزه برای فناوری اطلاعات وجود نخواهد داشت. معاملات سهام نانو ثانیه می گیرد ، نه ساعت یا روز.

از آنجا که فن آوری های جدید به ناچار در دهه های آینده متولد می شوند ، فناوری اطلاعات تا رسیدن به محدودیت های فیزیکی فناوری اطلاعات رشد می کند. هنگامی که این اتفاق رخ می دهد هنوز دیده می شود.

مراقبت های بهداشتی

بخش نهایی این دوازده مراقبت های بهداشتی است که به اندازه خود به رشد خود ادامه می دهد زیرا همه می میرند. تنها سوال این است چه زمان. افراد مسن ، گران تر این است که آنها را از مرگ و مراقبت های بهداشتی که اکنون به 20 ٪ تولید ناخالص داخلی نزدیک می شود و دولت برای طولانی شدن زندگی برای جمعیت سالخورده نزدیک می شود ، گرانتر است ، مراقبت های بهداشتی به آرامی بخش های دیگر را از بین می برد.

در دهه 1920 ، شرکت های دارویی وجود داشتند ، سپس تأمین کنندگان مراقبت های بهداشتی ، سپس بیمارستان ها و اکنون بیوتکنولوژی وجود داشتند. شرکت های داروسازی داروهایی تولید می کنند که بیش از 100000 دلار در سال برای تأخیر اجتناب ناپذیر هزینه می کنند. دولت و هر کس دیگری می خواهند هزینه های مراقبت های بهداشتی را کنترل کنند ، اما قانون مراقبت از بهداشت آهن هرچه به مرگ نزدیکتر باشد ، هزینه شما برای جلوگیری از مرگ بیشتر است ، اما در پایان ، همه می میرند. بنابراین مراقبت های بهداشتی به عنوان یک بخش به ناچار رشد خواهد کرد.

نتیجه

این نمودار انباشته در بقیه قرن چگونه خواهد بود؟کدام بخش ها رشد می کنند و کدام یک کوچک می شوند؟چه بخش های جدیدی به وجود می آیند ، که از سایر بخش ها جدا می شوند تا تغییرات پویا در اقتصاد را منعکس کنند؟

هنگامی که دوره مبادله مفهوم بخش های بورس اوراق بهادار را در سال 1811 معرفی کرد ، آنها کمی متوجه شدند که بخش ها چقدر تغییر می کنند ، اما تعداد بخش ها به سختی تغییر کرده است ، فقط سیستم طبقه بندی است.

هیچ دلیلی وجود ندارد که قرن بیست و یکم نباید به اندازه قرن بیستم تغییر کند و هیچ کس حتی نمی تواند پیش بینی کند که چه بخش هایی تا پایان قرن بر بازار سهام حاکم خواهد شد. چه کسی حدس می زد که بزرگترین بخش قرن نوزدهم ، حمل و نقل ، طبقه بندی خود را به عنوان یک بخش تا قرن بیست و یکم از دست می دهد؟

اقتصاد جهانی با گذشت زمان تکامل می یابد و نقشه بخش به روشهایی که هیچ کس نمی تواند پیش بینی کند تغییر خواهد کرد. گوش به زنگ باشید.