تسهیل تجارت ، توسعه اقتصادی و کاهش فقر: آسیای جنوبی با یک نگاه

آسیای جنوبی با چالش های اقتصادی عظیمی روبرو است که از رشد اقتصادی ضعیف به طور کلی ناچیز است. افزایش عدم تعادل اقتصادی بین کشورها مانع توسعه منطقه ای می شود. اخیراً تأیید شده است که آزادسازی تجارت با هدف گسترش تجارت ، در بهینه سازی سهم بالقوه تجارت در توسعه اقتصادی و کاهش فقر کافی نبوده است. بنابراین ، اقتصاددانان به تسهیل تجارت (TF) توجه می کنند که پتانسیل کمک به توسعه اقتصادی را دارد. این امر به ما انگیزه داده است تا بررسی كنیم كه چگونه TF می تواند به این پیشرفت در جنوب آسیا دست یابد ، جایی كه تجارت هنوز سهم خود را در رشد اقتصادی انجام نداده است. هدف از این فصل بررسی تأثیرات اقتصادی TF بر تجارت و رشد اقتصادی در آسیای جنوبی است. تجزیه و تحلیل ما نشان داد که TF ضعیف تجارت بین کشورها را محدود می کند زیرا باعث افزایش هزینه معاملات تجارت (TTC) می شود. تأخیرهای تجاری نسبتاً زیاد است و بر کشورهای محاصره شده منطقه حتی بیشتر تأثیر می گذارد. یک سیستم معاملاتی تسهیل شده کارآمد این کشورها را قادر می سازد تا با فعال تر در تجارت جهانی شرکت کنند. تمرکز بیشتری روی سیاست های TF در جنوب آسیا وجود داشته است ، اما به دلیل پیچیدگی اقدامات TF و نیازهای سرمایه گذاری آنها ، تشخیص اینکه اقدامات TF بیشترین اهمیت را برای منطقه دارد ، دشوار است.

کلید واژه ها

• تسهیل تجارت
• هزینه های معامله تجاری
• رشد اقتصادی
• فقر
• آسیای جنوبی

اطلاعات نویسنده

زیرکینی پرارا

• دانشکده تجارت UNE ، دانشگاه نیوانگلند ، Armidale ، NSW ، استرالیا

mahinda siriwardana *

• دانشکده تجارت UNE ، دانشگاه نیوانگلند ، Armidale ، NSW ، استرالیا

استوارت مأموریت

• دانشکده تجارت UNE ، دانشگاه نیوانگلند ، Armidale ، NSW ، استرالیا

*به کلیه مکاتبات با: asiriwar@une. edu. au آدرس دهید

1. معرفی

آسیای جنوبی ، به عنوان دومین منطقه با رشد سریع جهان ، رشد چشمگیر اقتصادی را نشان می دهد و تجارت به سرعت در حال تشدید است. تجارت و رشد اقتصادی اقتصاد در حال ظهور هند به طور چشمگیری در رشد کلی منطقه ای نقش داشته است. با این حال ، ادامه فقر و گسترش نابرابری اقتصادی - اجتماعی یک چالش عظیم برای منطقه و اکثر فقیر آسیای جنوبی با وجود رشد چشمگیر اقتصادی کشور ، زندگی می کند. در واقع ، محققان مشخص کرده اند که آسیای جنوبی شامل دو منطقه اقتصادی است ، یکی پیشرو و دیگری عقب مانده. هند از نظر اندازه و رشد بزرگترین اقتصاد را به میزان قابل توجهی از همسایگان خود دارد. در مقابل ، کشورهای محاصره شده در منطقه کمترین درآمد سرانه را نشان می دهند و در نتیجه با چالش های اقتصادی بیشتری روبرو می شوند. در حالی که توسعه اقتصادی از طریق گسترش تجارت یکی از مهمترین اقدامات در جهت کاهش فقر است ، روند تجارت خارجی آسیای جنوبی نشان دهنده عملکرد ضعیف تر است. این منطقه یکی از کمترین یکپارچه در جهان است و تجارت داخل منطقه نسبتاً محدود است ، در مقایسه با تجارت با شرکای تجاری خارجی ، اگرچه صادرات محدود به چند کالا است. شرکت های کوچک و متوسط (SME) در رقابت در بازارهای خارجی با چالش هایی روبرو هستند. با این حال ، بیشتر تعرفه ها و غیر موانع غیر تعرفه برای تجارت به طور قابل توجهی کاهش یافته است. تسهیل تجارت به عنوان یک گزینه مهم سیاست برای رشد اقتصادی و کاهش فقر در کشورهای در حال توسعه و تسهیل تجارت (TF) به عنوان یک مسئله تجارت نسل دوم در آسیای جنوبی شناخته شده است که رشد تجارت را محدود می کند. اقتصاددانان تجارت اکنون بر پرداختن به TF تمرکز می کنند ، زیرا تأثیرات احتمالی آن بر توسعه اقتصادی قابل توجه است.

هدف اصلی این فصل بررسی تأثیرات اقتصادی TF بر جریان تجارت و رشد اقتصادی در آسیای جنوبی است. یک تحقیق میز متشکل از دو رویکرد تحلیلی برای تحقق اهداف این فصل انجام شد. بر اساس آمار فعلی جمع آوری شده از پایگاه داده های آنلاین ، روابط بین TF و رشد اقتصادی مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرد. پس از آن ، بحثی در مورد تأثیر TF بر توسعه اقتصادی بر اساس برآوردهای کمی موجود و برنامه های اجرای اعمال شده در منطقه جنوب آسیا دنبال می شود.

این فصل نشان می دهد که موضوعات مهم TF و تنگناها در آسیای جنوبی روشهای سفارشی و استفاده از بندر ، الزامات گسترده مستندات ، استفاده محدود از فناوری اطلاعات ، موانع ترانزیت در کشورهای محاصره شده و لجستیک ضعیف است. اینها منجر به تأخیر گسترده در تجارت و هزینه های بالای معاملات در جنوب آسیا شده است. از این رو ، معامله گران در رقابت در بازارهای بین المللی با چالش هایی روبرو هستند و در نتیجه رشد تجارت شکننده ایجاد می شود. این مطالعه نشان می دهد که TF ضعیف بر تجارت و توسعه اقتصادی در جنوب آسیا تأثیر می گذارد. در نتیجه ، این منطقه هنوز هم تعداد بسیار زیادی از فقیر است و بیشتر مزایای رشد اقتصادی به نفع خانواده های ثروتمند نسبتاً کمتری است و باعث افزایش بیشتر اختلافات منطقه ای می شود. این فصل نشان می دهد که آسیای جنوبی برای تقویت ادغام منطقه ای و توسعه اقتصادی در اقتصادهای منطقه ای نیاز به تحریک رشد بیشتر در تجارت دارد. TF یکی از کلیدهای بهبود تجارت منطقه ای است.

این فصل شامل پنج بخش اصلی است. در بخش 2 ، مفهوم و اصول TF و مزایای آن مورد بحث قرار گرفته است. تأثیر TF بر رشد اقتصادی با استفاده از داده های ثانویه و ادبیات موجود در بخش 3 مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرد. بخش 4 مروری بر برنامه های اجرای TF در جنوب آسیا و به دنبال آن اظهارات نتیجه گیری در بخش 5 ارائه می دهد.

2. مفهوم تسهیل تجارت: اصول و مزایا

2. 1تسهیل تجارت چیست؟

هیچ تعریف محکم برای اصطلاح TF وجود ندارد. این شامل طیف وسیعی از عوامل مرتبط است. بنابراین ، تعاریف مختلفی وجود دارد که برای نزدیک شدن به TF استفاده شده است. در ادبیات ، این اصطلاح تمایل به استفاده از موضوعات تجارت در مرز و/یا رویه های پشت مرز دارد ، یعنی اصطلاح TF برای موضوعاتی اعمال شده است که هنگام حرکت کالاها و خدمات در مرزها ایجاد می شود (باریکتمرکز) و/یا در کل زنجیره تأمین (تمرکز گسترده تر).

1. ساده سازی رویه های تجارت و مستندات
2. هماهنگی شیوه ها و قوانین تجارت
3. اطلاعات شفاف تر و رویه های جریان بین المللی
4. متوسل به فن آوری های جدید ارتقاء تجارت بین المللی
5. وسیله ایمن تر پرداخت برای تجارت بین المللی (قابل اطمینان تر و سریعتر).

هر کدام از عناصر برای تعریف TF استفاده می شوند ، تمرکز اصلی تسهیل تجارت ، به حداقل رساندن هزینه های معاملات تجاری (TTC) در حرکت واردات و صادرات است. با این حال ، پیچیدگی های این نوع از اقدامات غیر تعرفه ای و عدم وجود یک تعریف دقیق ، مانع از کمیت مناسب مزایای آنها و شناسایی مراحل مربوط به پایین آمدن TTC ها می شود [7].

2. 1. 1. هزینه های معامله تجاری

تعریف گسترده از TTC ها شامل تمام هزینه هایی است که در به دست آوردن کالای مصرف کننده نهایی ، به استثنای هزینه های تولید ، انجام می شود. اینها هزینه های حمل و نقل (هم هزینه های حمل و نقل و هم هزینه های زمان) ، موانع سیاست (تعرفه و موانع غیر تعهد) ، هزینه های اطلاعات ، هزینه های اجرای قرارداد ، هزینه های مرتبط با استفاده از ارزهای مختلف ، هزینه های قانونی و نظارتی و هزینه های توزیع محلی (عمده فروشی است. و خرده فروشی)TTC ها به طور کلی از نظر معادل AD - Valorem (AVE) گزارش می شوند [8].

به دلایل مختلف ، TTC ها ممکن است در گذرگاه های مرزی افزایش یابد. TTC های مربوط به رویه های مرزی بسته به کارآیی و یکپارچگی مشاغل و ادارات تعامل ، نوع کالاها و اندازه و نوع تجارت متفاوت است [9]. چوپان [10] نشان می دهد که TTC ها از بسیاری از منابع ناشی می شوند. برخی از این موارد را می توان به عنوان "طبیعی" توصیف کرد به این معنا که آنها منعکس کننده عوامل ذاتی مانند فاصله جغرافیایی یا تفاوت های زبانی و فرهنگی هستند. بنابراین ، TTC ها شامل هزینه های مستقیم و غیرمستقیم هستند. شکل 1 عناصر TTC ها ، از جمله این هزینه های مستقیم و غیرمستقیم را توصیف می کند.

TTC های مستقیم شامل هزینه هایی هستند که مستقیماً در معاملات تجاری اعمال می شوند (شکل 1) ، مانند جمع آوری اطلاعات ، هزینه های ارائه مستندات لازم ، هزینه های خدمات لجستیکی ، هزینه های کارگزاران گمرکی و هزینه های ترخیص کالا از گمرک یا هزینه های برون سپاری ارائه دهندگان خدمات. TTC های مستقیم شامل هزینه هایی برای خدمات مرتبط با تجارت ، مانند خدمات پشتیبانی (بانکداری مرزی ، حمل و نقل بین المللی ، بیمه تجارت ، حمل بار و مدیریت بندر) است [11]. این هزینه ها به پیچیدگی مقررات دسترسی به بازار مانند مجوز ، مقررات قیمت گذاری ، مقررات رقابت و مقررات دسترسی به زیرساخت ها بستگی دارد. آنها از نظر پولی قابل اندازه گیری هستند و بهبود TF می تواند چنین هزینه هایی را کاهش دهد.

هزینه های غیرمستقیم ناشی از تأخیرهای رویه ای در مرزها است و تخمین از نظر معنوی دشوار است ، زیرا آنها شامل زمان معامله و هزینه های پیش بینی نشده در چنین زمانی هستند. Hummels و Schaur [12] اظهار داشتند که هزینه های زمان شامل هزینه استهلاک بازار به دلیل تحویل تأخیر و موجودی های اضافی به معامله گران ، به منظور حفظ سهام بافر برای جلوگیری از زمان متناقض ترخیص مرزی است. آنها استدلال می کنند که زمان حمل و نقل بیش از حد باعث افزایش هزینه های زمان می شود ، که ممکن است شامل فساد در مورد محصولات تازه (محصولات کشاورزی) و منسوخ سریع فن آوری برای کالاهایی مانند الکترونیک مصرفی باشد (مصرف کنندگان برای خرید آخرین نوآوری ها ارزش بالایی دارند). بنابراین ، استهلاک بازار یا وخیم تر شدن ارزش کالا ، از تأخیر در تحویل ها ناشی می شود. برای جلوگیری از تقاضای فرار یا عرضه نامشخص ممکن است موجودی های اضافی لازم باشد. این ممکن است منجر به ایجاد جریان نقدی و هزینه های اضافی برای ذخیره شود.

ویژگی های مؤلفه های هزینه مستقیم و غیرمستقیم بیانگر ماهیت "کوه یخ" TTC ها است. هزینه های مستقیم نوک کوه یخ است. با این حال ، قسمت بزرگتر Berg در زیر خط آب و غیرقابل کنترل است و نمایانگر مؤلفه هزینه غیرمستقیم است. بنابراین ، بخش بزرگی از ارزش کالاهای معامله شده از بین می رود ، هنگامی که مدت طولانی در حال حمل و نقل هستند ، زیرا بیشتر محققان دریافتند که مؤلفه هزینه های غیرمستقیم تأثیر بیشتری نسبت به هزینه های مستقیم دارد. زکی [6] هزینه های کوه یخ را به عنوان هزینه های حمل و نقل کالاهایی که بخشی از ارزش واقعی کالا را به خود اختصاص می دهد ، تعریف کرد. بنابراین ، تعرفه کوه یخ حاکی از آن است که بخشی از کالا هنگام اعمال تعرفه ذوب می شود. این هزینه ها به مصرف کنندگان نهایی یا مالیات دهندگان منتقل می شود زیرا قیمت مؤثر کالاهای وارداتی افزایش می یابد. بنابراین ، برخی از مطالعات استدلال می کنند که افزایش TTC به دلیل تاخیر با مالیات در تجارت قابل مقایسه است. علاوه بر این ، TTC در کشورهای بدون محاصره بسیار زیاد است زیرا این کشورها به دلیل روال ترانزیت پیچیده تر باید هزینه های اضافی را لخت کنند.

در تجزیه و تحلیل اقتصاد ، TTC ها به عنوان AVE در نظر گرفته می شوند و درصد کل ارزش کالای معامله شده را تشکیل می دهند. Engman [13] اظهار داشت که دو دسته از اثر AVE ، اثرات قیمت و اثرات کارآیی وجود دارد. تأثیرات قیمت شامل هزینه های مستقیم مانند هزینه های گمرکی ، هزینه های حمل و نقل بندر و اثرات غیرمستقیم مانند تأخیر و عدم اعتماد به نفس معاملات مرزی به دلیل عدم موفقیت TF است. اثر قیمت قیمت محصول معامله شده را افزایش می دهد و ممکن است بر تولید داخلی تأثیر بگذارد. اثرات کارآیی به دلیل تحریف در تخصیص منابع در اقتصاد رخ می دهد. تأثیرات قیمت و کارآیی باعث کاهش رفاه اقتصادی در واردات و صادرات کشورها می شود.

2. 2تسهیل تجارت در نظریه تجارت بین المللی

تئوری TF به تدریج توسعه یافته است. نظریه های تأثیر TF در تجارت بین المللی در دو چارچوب ساختاری بیان شده است: چارچوب تعادل جزئی و چارچوب تعادل عمومی. مدل های تعادل جزئی مربوط به TF مبتنی بر نظریه تقاضا و عرضه است. با این حال ، ابتکارات TF با جنبش های اقتصادی بین کشورهایی که از طریق تجارت بین المللی در ارتباط هستند ، بسیار ارتباط دارد. این امر منجر به توسعه چارچوبهای نظری تعادل عمومی برای نشان دادن مفهوم TF در تجارت بین المللی شده است.

2. 2. 1. نظریه "کوه یخ"

در نظر گرفتن تأثیرات TF در نظریه تجارت با توسعه روش "کوه یخ" آغاز شد [14]. ساموئلسون به منظور تجزیه و تحلیل اثرات احتمالی موانع حمل و نقل بر تجارت ، از این مفهوم برای مدل سازی هزینه های حمل و نقل صریح استفاده کرد. مطالعات بعدی از روش یخ کوه برای تجزیه و تحلیل تأثیرات هزینه های تجارت ناشی از روشهای تجاری کافی (TF ضعیف) ، با استفاده از مدل های تعادل جزئی و همچنین مدل های تعادل عمومی استفاده کرده اند. توضیح نظری زیر براساس گزارش تجارت جهانی 2015 است [1].

2. 2. 1. 1. رویکرد کوه یخ در مدل تعادل جزئی

در این بخش یک تصویر گرافیکی از روش کوه یخ و تأثیر هزینه های تجارت بر یک کالای وارداتی با استفاده از چارچوب تعادل جزئی ارائه شده است.

رویه های تجارت ناکارآمد منجر به افزایش TTC می شود. این می تواند یک گوه بین قیمت تولید کننده و قیمت پرداخت شده توسط مصرف کنندگان ایجاد کند و منجر به یک کاهش وزن خالص شود. ساموئلسون [14] این را توصیف کرد ، با فرض یک کوه یخ که در آن تنها بخشی از یخ صادر شده به عنوان یخ غیرمترقبه به مقصد خود می رسد. شکل 2 تقاضا و قیمت عرضه یک کالای وارداتی را نشان می دهد ، با فرض اینکه این کالا در داخل کشور تولید نمی شود. اگر D تقاضای واردات باشد و S عرضه صادرات است ، مصرف کنندگان قیمت P * را پرداخت می کنند_dو صادرکنندگان قیمت P * را دریافت می کنند_S، و مقدار وارد شده q است₀به دلیل هزینه های بالای تجارت در سطح اولیه. با این حال ، با پیشرفت TF (با فرض کاهش TTC به صفر) ، گوه قیمت (P *_d- P *_s) به آرامی کاهش می یابد و سیستم با قیمت P * به تعادل تنظیم می شود و مقدار وارداتی از Q افزایش می یابد₀به q *. به عنوان نتیجه ، شرایط افزایش تجارت در هر دو کشور و افزایش مازاد مصرف کننده (A+B) و مازاد تولید کننده (C+D).

2. 2. 1. 2. رویکرد کوه یخ در مدلهای تعادل عمومی

تحولات نظری اثرات TF در یک چارچوب تعادل عمومی را می توان از نظر تجارت کلاسیک و نظریه تجارت جدید مورد بحث قرار داد. نظریه تجارت کلاسیک از مدل ریکاردی و مدل هکچر - Ohlin تشکیل شده است. این دو مدل توضیح می دهند که کشورها به دلیل تفاوت های نسبی بهره وری (پیشرفت های تطبیقی تکنولوژیکی) یا موقوفات عوامل تولید (به ترتیب از عوامل فراوان تولید به طور شدیدتر استفاده می کنند) ، کالاهایی را که دارای مزیت مقایسه ای هستند ، تولید می کنند. با این حال ، این دو مدل توضیحات مشابهی در مورد تأثیر TTC ارائه می دهند ، نشان می دهد که TF کافی باعث کاهش گوه قیمت بین قیمت داخلی و بازار جهانی می شود که یک کشور به تجارت باز می شود.

در الگوی ریکاردیان ، اگر کشورها با یکدیگر تجارت نکنند (به طور کامل) ، قیمت نسبی یک کالای خوب که از نظر سایر موارد دیگر بین آنها متفاوت است. این امر باعث افزایش تجارت دو جانبه می شود ، زیرا قیمت بازار جهانی به دلیل تولید تخصصی کالاهایی که دارای مزیت مقایسه ای است ، از قیمت داخلی فراتر می رود. با این حال ، TTC ها به دلیل کافی TF تفاوت بین قیمت های نسبی با شرکای تجاری و قیمت بین المللی را به قیمت اتمکتی نزدیکتر می کنند و منجر به کاهش تجارت و مصرف و همچنین رفاه اقتصادی می شوند.

از طرف دیگر ، با فرض بهره وری مشابه در هر دو کشور ، مدل Heckscher - Ohlin تفاوت در موقوفات فاکتور را توصیف می کند. این مدل فرض می کند که دو عامل در تولید ، کار و سرمایه وجود دارد. یک کشور کار فراوان و سرمایه دیگر فراوان است. قیمت دو کالا در دو کشور به دلیل موقوفات مختلف فاکتور در خودکشی متفاوت است. کشور کارآزمایی - بسیار زیاد کار با قیمت داخلی با قیمت داخلی پایین تر از قیمت خارجی تولید می کند. برعکس ، کشور سرمایه گذاری می تواند در مقایسه با کشور خارجی ، کالای سرمایه ای را با قیمت پایین تر تولید کند. اگر کشور سرمایه گذاری و کشور کارآفرین - کشور به دلیل تجارت بین المللی باز باشد ، هر دو می توانند با استفاده از فاکتور فراوان و صادرات ، هر کالای بیشتری را تولید کنند. کارگاه - کشور به دنبال صادر می شود - محصولات فشرده و واردات سرمایه - محصولات فشرده از کشور سرمایه گذاری. قیمت بازار جهانی بین دو قیمت خودکار تعیین شده است. با تجارت دو جانبه آزاد ، هر دو کشور به دلیل مزیت تطبیقی به دست می آورند. با این حال ، TTC ها به دلیل TF ضعیف می توانند شکاف بین قیمت خودکشی و بازار جهانی را که دو کشور با آن روبرو هستند ، کاهش دهد و این باعث کاهش تجارت و مصرف و رفاه اقتصادی می شود. مدل Heckscher - Ohlin توضیح می دهد که چگونه TF درآمد واقعی عامل فراوان تولید را بهبود می بخشد. اگر یک کشور قادر به کاهش TTC ها باشد ، می تواند از ضریب فراوان با شدت بیشتری استفاده کند ، تقاضای عامل را افزایش داده و از این طریق بازده واقعی آن عامل را افزایش دهد.

نظریه های تجارت کلاسیک تجارت بین صنعت را همانطور که در ابتدا توضیح داده شده است ، توضیح می دهند. با این حال ، نظریه های جدید تجارت بررسی می کنند که چرا کشورها تجارت درون صنعت را تجربه می کنند. نظریه تجارت جدید که توسط کروگمن پیشگام شده است [15 ، 16] با ماهیت رفتار یک شرکت مانند رقابت انحصاری ، شرکت های ناهمگن و تئوری های زنجیره تأمین جهانی مشخص می شود.

نظریه تجارت جدید توضیح می دهد که هزینه های تجارت می تواند تأثیر نامتناسب بر کشورهای در حال توسعه داشته باشد. کشورهای در حال توسعه کالاهای مربوط به کشاورزی یا منابع طبیعی با بازده ثابت به مقیاس و یک بخش تولید کوچک تولید می کنند. در مقابل ، کشورهای توسعه یافته یک بخش تولیدی بزرگی دارند که تحت بازده فزاینده ای به مقیاس عمل می کند. هزینه های تجارت می تواند تجارت در هر دو کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه را کاهش دهد و منجر به جابجایی نامتناسب کالاهای تولیدی به کشورهای توسعه یافته و منابع کشاورزی و طبیعی به کشورهای در حال توسعه شود. این امر اهمیت کاهش هزینه های تجارت را به منظور متنوع سازی تجارت در هر دو کشور توسعه یافته و در حال توسعه برجسته می کند.

با این حال ، مطالعات تجاری اخیر مربوط به تفاوت بنگاهها با توجه به بهره وری ، اندازه بنگاه ها و مشارکت در تجارت بین المللی (نظریه ناهمگن) است (به Refs مراجعه کنید. [17 ، 18]). براساس این تئوری ، تنها مؤثرترین بنگاهها می توانند وارد بازارهای صادراتی شوند. دو آستانه بهره وری وجود دارد: حداقل سطح مورد نیاز برای یک بنگاه برای زنده ماندن و سطحی که شرکت می تواند شروع به صادرات کند. کاهش هزینه های تجارت می تواند شکاف بین این دو سطح آستانه را کاهش دهد. این طیف وسیعی از بنگاه ها را که از رقابت و دامنه شرکتهایی که وارد بازارهای صادراتی می شوند ، حذف می کنند. در نتیجه ، منابع از بنگاه های کمتر تولیدی آزاد می شوند و به مؤثرترین بنگاه ها تغییر می یابند. کاهش هزینه های تجارت از دو طریق بر بازارهای صادراتی تأثیر می گذارد. صادرکنندگان می توانند حجم صادرات (حاشیه فشرده) خود را گسترش داده و ورود بنگاه های جدید به بازار صادرات (حاشیه گسترده) را افزایش دهند.

نظریه تجارت کلاسیک فرض می کند که کالای نهایی کاملاً در کشور تولید می شود ، در حالی که مدل های زنجیره تأمین مربوط به تجارت کالاهای میانی است. تولید نهایی یک کالای کالا شامل انواع مختلف قطعات و مؤلفه های معامله شده است. بنابراین ، هزینه های تجارت ممکن است از طریق مراحل مختلف زنجیره ارزش ، به عنوان کالاهای واسطه ای در سراسر مرزها جمع شود. اگر هزینه های تجارت در زنجیره ارزش بسیار زیاد باشد ، ممکن است کشورها تمایلی به تجارت کالاهای میانی و فقط کالاهای نهایی نداشته باشند. این امر اهمیت بهبود TF را به منظور تقویت زنجیره ارزش جهانی برجسته می کند و به کشورها این امکان را می دهد تا با تخصص در مراحل زنجیره ارزش ، از مزیت مقایسه ای برخوردار شوند.

2. 3مزایای تسهیل تجارت

اقدامات کارآمد TF می تواند هزینه ها را از بین ببرد و زمان مورد نیاز برای صادرات و واردات را کاهش دهد (TTC). این امر بسیار مهم است زیرا هزینه های تجارت می تواند به اندازه 134 ٪ تعرفه Valorem در یک محصول در کشورهای با درآمد بالا و تعرفه 219 ٪ در کشورهای در حال توسعه باشد [1]. مزایای بهبود TF از کاهش TTC ها به دنبال گسترش تجارت منجر به توسعه اقتصادی می شود و سود در مراحل مختلف فرآیند توسعه افزایش می یابد (شکل 3).

TF را می توان با کاهش TTC ها بهبود بخشید. در عمل ، بهبود TF شامل بسیاری از عوامل به هم پیوسته است که بر کاهش هزینه های تجارت مرتبط تأثیر می گذارد. به عنوان مثال ، زیرساخت های بهبود یافته مربوط به حمل و نقل ، بنادر و آداب و رسوم و استفاده پیشرفته تر از فناوری اطلاعات و ارتباطات (زیرساخت های سخت) باعث تقویت اتصال جسمی بین کشورها و همچنین مناطق موجود در کشور می شود و گسترش تجارت را تسهیل می کند.

از طرف دیگر ، مراحل تجاری شامل جمع آوری ، ارائه ، برقراری ارتباط و پردازش داده های مورد نیاز در معاملات مرزی است. اگر این فرآیندها در معرض مستندات بیش از حد ، بازرسی های فیزیکی و الزامات بوروکراتیک (نوار قرمز) در مرزها باشند ، هزینه های پردازش و زمان ترخیص افزایش می یابد و منجر به افزایش TTC های مستقیم و غیرمستقیم می شود. بنابراین ، بهبود زیرساخت های نرم برای از بین بردن TTC ها در تعهدی از مزایای TF بسیار مهم است ، در حالی که ساده سازی و هماهنگی رویه های تجارت ، بازرگانان را قادر می سازد تا با معاملات متقاطع راحت تر رفتار کنند. پس از آن ، سیستم های تجاری بین المللی شفاف تر و قابل اعتماد تر می شوند و با استفاده کارآمدتر از منابع ، که باعث کاهش قاچاق و تجارت غیررسمی می شود.

TF به کشورها اجازه می دهد تا معاملات تجاری را سرعت بخشند. این مهمتر از این است که زمان به طور فزاینده ای به عنوان یک عامل مهم در تعیین مزیت مقایسه ای تجارت می شود. محیط کسب و کار معاصر به دنبال معاملات جهانی سریعتر با جهانی سازی فناوری اطلاعات امکان پذیر است. در محیط تجاری مدرن ، مصرف کنندگان مایل به پرداخت هزینه های بیشتری برای تحویل سریع تر کالاها و خدمات هستند و این امر ضروری است که شرکت ها محصولات خود را به موقع ارائه دهند. در نتیجه ، بنگاهها هزینه های اضافی برای نگه داشتن سهام بافر را برای جلوگیری از تاخیر در تجارت دارند. این هزینه های موجودی شامل هر دو هزینه سرمایه کالا در حالی که در حال حمل و نقل هستند و هزینه های نگه داشتن مقادیر بیشتر سهام برای پوشش تغییرات در زمان ورود [19]. ناسازگاری معاملات مرزی ممکن است بر رقابت یک شرکت تأثیر منفی بگذارد. نورداس و همکاران.[20] توضیح داد که زمان لازم برای انتقال کالاها به بازار از دو طریق بر جریان تجارت تأثیر می گذارد. اولا ، تعیین می کند که آیا شرکت ها وارد بازار خارجی خاصی می شوند یا خیر. ثانیا ، زمان بر روی حجم تجارت پس از ورود به بازار تأثیر می گذارد. این کالا برای شرکتهای حساس به زمان تجارت بسیار مهم تر است. چنین محصولاتی شامل محصولات تازه مانند محصولات کشاورزی (میوه و سبزیجات تازه) و محصولات فصلی مانند منسوجات و پوشاک است. با این حال ، به حداقل رساندن تأخیر در تجارت از طریق ابتکارات کارآمد TF ، کشورها را قادر می سازد تا حجم صادرات محصول حساس به زمان را افزایش دهند تا رضایت مصرف کننده را برآورده کنند.

اکثر مطالعات مرتبط با TF نشان داده اند که مزایای بالقوه TF در کشورهای در حال توسعه بیشتر است و دستاوردهای بیشتری توسط شرکتهای کوچک و متوسط به دست می آید. TF بهبود یافته مشارکت فعال تر SME های محور صادرات را تشویق می کند. بهبود فناوری اطلاعات و ارتباطات یکی از عوامل مهمی است که می تواند از اثرات نامتقارن بر SME جلوگیری کند. اگر رویه های تجارت و الزامات نظارتی شفاف و قابل اعتماد نباشد ، SME ها در دسترسی به اطلاعات مشکل دارند ، که در این صورت نیاز به استفاده از منابع اضافی و زمان دستیابی به اطلاعات به راحتی در دسترس نیست. علاوه بر این ، فقدان اطلاعات موجود ، ظرفیت پیش بینی رفتار بازار را کاهش می دهد. از آنجا که هزینه های اضافی به طور معمول با توجه به ارزش کالاها یا حجم فروش متفاوت نیست ، هزینه های عملیاتی برای هر محصول افزایش می یابد. این هزینه ها همچنین ممکن است شامل هزینه های غیرمستقیم قابل توجهی مربوط به فرصت های شغلی در پیشرو باشد که SME ها را در موقعیت ضعیف تری قرار می دهند [21]. با این حال ، توسعه اینترنت و تجارت الکترونیکی و ساده سازی مقررات تجاری می تواند موانع اطلاعاتی و دسترسی به بازار را که توسط SME ها روبرو هستند ، کاهش دهد.

بخش صادراتی متنوع تر طیف گسترده تری از محصولات و مقصد را ارائه می دهد. یک سیستم معاملاتی تسهیل شده می تواند مزایای مثبتی را برای متنوع سازی محصولات صادراتی و بازارها ارائه دهد. تنوع صادرات دارای دو بعد ، تنوع محصول و تنوع بازار است. TF مزایای قابل توجهی ایجاد می کند که جریان تجارت جدید را ایجاد می کند [10]. این می تواند با معرفی و عرضه محصولات قبلاً غیرقابل استفاده در بازارهای موجود یا با گسترش تجارت محصولات موجود به بازارهای جدید باشد که منجر به گسترش تجارت می شود. برخی از مطالعات نشان داده اند که بین TF و تنوع صادرات رابطه مثبت معنی داری وجود دارد. دنیس و چوپان [22] نتیجه گرفتند که هزینه های صادراتی ، هزینه های حمل و نقل بین المللی و هزینه های ورود به بازار داخلی تأثیر منفی قابل توجهی در تنوع صادرات دارد. این امر حاکی از اهمیت کاهش TTC ها برای ترویج تنوع صادرات است. Shepherd [10] همچنین دریافت که بهبود 10 ٪ در TF با افزایش 5-6 ٪ در تعداد بازارهای خارجی ارائه شده همراه است. حجم صادرات در نتیجه تنوع صادراتی افزایش می یابد که باعث ایجاد سود برای تولید کنندگان و مصرف کنندگان می شود.

TF بهبود یافته دولت ها را قادر می سازد از افزایش درآمد مالیاتی گسترش تجارت بین المللی بهره مند شوند. بیشتر کشورهای در حال توسعه به تأمین مالی هزینه های عمومی به درآمد مالیاتی وابسته هستند. بنابراین ، TF بهبود یافته احتمالاً درآمد دولت را افزایش می دهد زیرا کاهش TTC ها باعث افزایش حجم صادرات و واردات می شود. این سرمایه گذاری بزرگ لازم برای بهبود TF در یک کشور را جبران می کند. علاوه بر این ، بهبود TF در یک کشور می تواند منجر به افزایش صادرات یا واردات کشورهای همکار در ارتباط از طریق تجارت خارجی شود. بنابراین ، همکاری های دو جانبه دولت ، مانند مورد اصلاحات تعرفه ، غیر ضروری است زیرا کشورهای شریک هنوز هم می توانند از اصلاحات یک جانبه TF بهره مند شوند.

مطالعات متعددی سعی در برآورد سودهای بالقوه رفاه است که می تواند از TF بهبود یافته تحقق یابد (جدول 1). جدول 1 برآوردهای اخیر از مزایای TF را نشان می دهد. بیشتر این مطالعات از مدل های تعادل عمومی (CGE) محاسبه شده و مدل های گرانش برای برآورد اثرات TF بر جریان تجارت و رفاه اقتصادی استفاده کرده اند. این تخمین ها به وضوح نشان می دهد که بین TF و جریان تجارت رابطه مثبت وجود دارد. حتی یک پیشرفت جزئی می تواند باعث ایجاد رفاه اقتصادی قابل توجهی شود و فواید به وضوح در کشورهای در حال توسعه بسیار بیشتر است.

میز 1.

تأثیر تسهیل تجارت بر جریان تجارت و رفاه.

واضح است که TF می تواند زنجیره ارزش جهانی را تقویت کند ، مشارکت SME در تجارت خارجی را ترغیب کند و تنوع صادرات را بهبود بخشد. این امر باعث تحریک تجارت ، ایجاد اشتغال و افزایش درآمد دولت از طریق مالیات می شود. سرانجام ، تولید کنندگان و مصرف کنندگان بهتر هستند و تأثیر رفاهی مثبت بر اقتصاد تقویت رشد و توسعه اقتصادی ایجاد می کنند. این روند همچنین برای کاهش فقر از دو طریق مطلوب است. اولا ، TF تجارت را تحریک می کند و فعالیت های کارآفرینی را گسترش می دهد. ثانیا ، افزایش درآمدهای مالیاتی ناشی از رشد اقتصادی ، منابع مالی را برای دولت ایجاد می کند تا اقدامات خاصی را برای کاهش فقر و کاهش نابرابری های اجتماعی توسعه و اجرا کند.

3. تجزیه و تحلیل تأثیر تسهیل تجارت بر توسعه اقتصادی در جنوب آسیا

3. 1روش شناسی

در این بخش ، مسائل مربوط به تجارت و توسعه اقتصادی در آسیای جنوبی به طور خلاصه مورد بررسی قرار می گیرد و تأثیر TF بر رشد تجارت و توسعه اقتصادی را مورد تجزیه و تحلیل قرار می دهد. یک تحقیق میز برای تحقق این هدف و ارزیابی رابطه بین TF ، رشد تجارت و توسعه اقتصادی بر اساس آمار جمع آوری شده از پایگاه داده های آنلاین و تخمین های کمی موجود موجود ، محدود به منطقه جنوب آسیا انجام شد. از TF و شاخص های توسعه زیر برای این تجزیه و تحلیل استفاده می شود.

3. 1. 1. اقدامات تسهیل تجارت

شاخص های مختلف TF وجود دارد که برای اندازه گیری اثرات TF استفاده شده است. رایج ترین آنها شاخص های "انجام تجارت" (DB) مربوط به تجارت در مرزها ، شاخص عملکرد تدارکات بانک جهانی (LPI) ، سازمان همکاری های اقتصادی و توسعه (OCD) TF و فعال سازی انجمن جهانی اقتصادی استشاخص تجارت (ETI) [1]. برای هدف از این تجزیه و تحلیل ، از DB و LPI برای اندازه گیری TF استفاده شد.

3. 1. 1. 1. انجام شاخص های تجاری

براساس گزارش "انجام کار در تجارت" ، 11 شاخص DB وجود دارد که عمدتاً شاخص هایی برای سهولت در تجارت است که کشورها را مطابق با عملکرد نسبی آنها رتبه بندی می کند و "فاصله تا مرز" که بهترین اقتصاد عملکردی را کسب می کند [1]. به منظور این تجزیه و تحلیل ، ما از DB مربوط به تجارت در مرزها استفاده کردیم. اینها شامل زمان و هزینه برای صادرات و واردات است. زمان و هزینه (به استثنای تعرفه ها) شامل هزینه های مربوط به رعایت مستند ، رعایت مرز و حمل و نقل داخلی در فرآیند کلی صادرات یا واردات حمل کالا است [26].

3. 1. 1. 2. شاخص عملکرد تدارکات

LPI بر اساس نظرسنجی آنلاین از اپراتورهای مسئول جابجایی و تجارت کالا توسط بانک جهانی توسعه یافته است. LPI دوستی لجستیک یک کشور را بر اساس شش بعد اندازه گیری می کند. اینها آداب و رسوم ، زیرساخت ها ، سهولت ترتیب محموله ها ، کیفیت خدمات لجستیک ، ردیابی و ردیابی و به موقع بودن است [1]. اگر کشور عملکرد کم را نشان دهد ، مقدار شاخص LPI برابر با 1 و برای عملکرد بالا ، برابر با 5 است.

3. 1. 1. 3. تولید ناخالص داخلی (تولید ناخالص داخلی) سرانه رشد سرانه

سرانه تولید ناخالص داخلی با استفاده از تولید ناخالص داخلی ، که توسط جمعیت سال میلادی تقسیم می شود ، محاسبه می شود. تولید ناخالص داخلی در قیمت خریدار مجموع ارزش افزوده ناخالص در اقتصاد و مالیات محصول است. یارانه ها در ارزش محصولات گنجانده نشده است. نرخ رشد سرانه تولید ناخالص داخلی به عنوان درصد سالانه بر اساس ارز ثابت محلی محاسبه می شود [27].

3. 2رشد اقتصادی و تجارت خارجی در آسیای جنوبی

3. 2. 1. بررسی اجمالی

آسیای جنوبی منطقه ای از رشد و تحول سریع اقتصادی است که از هشت اقتصاد تشکیل شده است: افغانستان ، بنگلادش ، بوتان ، هند ، مالدیو ، نپال ، پاکستان و سریلانکا. اقتصادهای بزرگتر از هند ، پاکستان و بنگلادش هستند که هندوستان دومین اقتصاد بزرگ در حال ظهور در جهان را به خود اختصاص داده و نماینده بزرگترین اقتصاد منطقه است. هند به دلیل وسعت اقتصاد ، جمعیت ، مساحت زمین و ویژگی های متنوع اقتصادی - اقتصادی با همسایگان خود تفاوت چشمگیری دارد. کشورهای بدون محاصره افغانستان ، بوتان و نپال کمترین درآمد سرانه را ثبت می کنند.

آسیای جنوبی با چالش های توسعه عظیمی روبرو است و عدم تعادل اقتصادی بر توسعه اقتصادی منطقه ای تأثیر منفی می گذارد. مهمترین چالش های توسعه پیش روی آسیای جنوبی ، نیاز به تسریع در توسعه کلی اقتصادی منطقه ای در رابطه با گذشته و نیاز اقتصادهای کوچکتر برای مطابقت با سطح رشد اقتصادهای بزرگتر است [28].

3. 2. 2. رشد اقتصادی

در طی 15 سال گذشته رشد قابل توجهی در آسیای جنوبی رخ داده است ، به استثنای رکود اقتصادی سال 2008 ، دومین اقتصاد منطقه ای سریع در حال رشد در جهان را تولید می کند. اقتصاد هند تا حد زیادی در این رشد نقش داشته است (شکل 4) ، با سهم اقتصادی سایر کشورهای منطقه ای ناچیز است. بنابراین ، رشد اقتصادی آسیای جنوبی به طور کلی بازتابی از اقتصاد هند است.

رشد سریع تجارت خارجی به این رشد اقتصادی کمک کرده است. آرنولد [3] نشان داده است که بخشی از این رشد می تواند با قیمت واحد بالاتر کالاهای اساسی همراه باشد ، اما این بخش بیشتر مربوط به افزایش حجم محموله ها است. Panagariya [29] نشان داده است که افزایش مداوم اقتصاد هند تا حد زیادی در این روند رشد نقش داشته است. آسیای جنوبی به دلیل این رشد سریع ، برون سپاری جهانی و صادرات خدمات فشرده جهانی توجه جهانی را به خود جلب می کند [30].

جدول 2 نابرابری های توسعه اقتصادی در سراسر کشورها در آسیای جنوبی را بر اساس چند شاخص توسعه اقتصادی نشان می دهد. شکاف درآمد سرانه منطقه ای به طور قابل توجهی متفاوت است. هند تقریباً تقریباً 80 ٪ از کل تولید ناخالص داخلی آسیای جنوبی را کمک می کند ، در حالی که پاکستان 10 ٪ را تشکیل می دهد. سایر کشورها از نظر تولید ناخالص داخلی و جمعیت نسبتاً اندک هستند و تنها سهم جزئی در تولید ناخالص داخلی منطقه ای را نشان می دهند.

احمد و همکاران.[28] خاطرنشان كردند كه دو منطقه در جنوب آسیا وجود دارد ، یكی پیشرو و دیگری عقب مانده. منطقه پیشرو با رشد سریعتر اقتصادی ، شهرنشینی و ادغام در اقتصاد جهانی مشخص می شود. منطقه تاخیر با تکیه بر فعالیتهای با ارزش پایین و فاقد ادغام اقتصادی هم از نظر منطقه ای و هم در سطح جهان ، روستایی باقی مانده است.

3. 2. 2. 1. نرخ رشد سرانه تولید ناخالص داخلی

نرخ رشد سرانه تولید ناخالص داخلی در آسیای جنوبی بسیار متفاوت است. اقتصاد پیشرو ، هند به سرعت در حال رشد است و به دنبال بنگلادش ، پاکستان و سریلانکا (شکل 5). هند بالاترین نرخ رشد را در سال 2010 پس از بهبودی سریع از رکود اقتصادی جهانی در سال 2008 ثبت کرد. برعکس ، کشورهای محاصره شده در طی یک دهه گذشته رشد اقتصادی شکننده ای نشان داده اند ، در حالی که مالدیو الگوی بی ثبات مشابهی را نشان می دهد (شکل 5). اختلافات منطقه ای بیشتر اطمینان حاصل می کند که این کشورها در فقر باقی می مانند. Canut [31] خاطرنشان كرد: اکثر فقرا جهان در کشورهای کم درآمد زندگی نمی کنند ، بلکه در کشورهایی با سطح متوسط درآمد سرانه ، نشان می دهد که جغرافیای فقر غلظت های منطقه ای را نشان می دهد. دو سوم فقیر در هند و مناطق عقب مانده آسیای جنوبی زندگی می کنند.

3. 2. 2. 2. توزیع درآمد

طبق اعلام بانک جهانی ، فقر جهانی طی چند دهه گذشته کاهش یافته است. به دلیل رشد شدید و مقاومت در کشورهای آسیای جنوبی ، کاهش چشمگیر در فقر وجود دارد. با این حال ، منطقه هنوز تعداد بسیار زیادی از فقرا را در خود جای داده است [32]. براساس شاخص فقر Headcount (جدول 3) ، تقریباً چهارم چهارم جمعیت هند با کمتر از 1. 10 دلار در روز زندگی می کند ، در حالی که نیمی از جمعیت زیر 3. 10 دلار در روز است. این نشان می دهد که بیشتر فقیران آسیای جنوبی علی رغم رشد اقتصادی قابل توجه ، در هند زندگی می کنند. این وضعیت برای اکثر کشورهای آسیای جنوبی به جز سریلانکا و مالدیو متداول است. بیشتر مزایای توسعه اقتصادی به سمت گروه نسبتاً کمی از خانواده های ثروتمند جریان می یابد و نابرابری های منطقه ای را حفظ می کند. شاخص جینی همچنین نشان می دهد که آسیای جنوبی حاکی از افزایش اختلاف در توزیع درآمد است. همانطور که در جدول 3 نشان داده شده است ، این یک پدیده جدی در کشورهای آسیای جنوبی است که توزیع درآمد در هند و پاکستان بدترین است.

جدول 2

سهم کشورهای آسیای جنوبی در رشد اقتصادی منطقه ای.

منبع: شاخص های توسعه جهانی پایگاه داده آنلاین [27].